Kategoria: Uncategorized

18 listopada chór „Jutrzenka” miał zaszczyt gościć w Polsce w pięknym mieście Puławy. Chórzystki zwiedziły Muzeum Czartoryskich w Puławach, zapoznały się z historią Puław, a także z dziejami rodziny Czartoryskich i ich zasługami. Czartoryscy dbali o rozwój kultury i nauki w mieście. W czasie wolnym od prób młodzież miała możliwość zwiedzić okolice miasta.

X Ogólnopolski Festiwalu Hymnów Szkolnych rozpoczął się uroczystą Mszą świętą w kościele pw. Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Puławach. Festiwal odbył się w Pałacu Książąt Czartoryskich. Młodzież szkolna z Polski i zagranicy prezentowała dorobek kultury swoich placówek oświatowych. Dużo pięknych hymnów ożywiły mury pałacu. Chór „Jutrzenka” zajął 1 miejsce. Chórzystki były zachwycone swoim wynikiem.

Ogromne podziękowania Stowarzyszeniu „Przeszłość – Przyszłości” i kierownikowi działu komercyjnego Domu Polskiego w Wilnie Władysławowi Wojniczowi za zaproszenie i pomoc w organizacji wyjazdu.

Chórzystki
Wirginija Bałkowska, Anastasija Kurszukaitie i Agata Jankowska

23 listopada w sali gimnastycznej gimnazjum odbyło się tradycyjne święto „Puszkinowska Jesień”. Twórczość wielkiego poety Aleksandra Puszkina jest niewyczerpanym źródłem inspiracji. Wracając do poety raz po raz, zawsze znajdujemy coś nowego, nie do końca zbadanego.

Kompozycja literacko-muzyczna, w której ożyli bohaterowie Łukomorija Puszkina, była pogodna i wesoła. Po wstępnym przemówieniu prowadzących (Aurelija Stefanovičiūtė i Daniel Zacharczenko) uczennica klasy polskiej Aurelija Kirkaitė przeczytała „U Łukomorija” i bohaterowie baśni Aleksandra Puszkina raptem ożyli: Zielony dąb, Kot uczony, Syrenka, Upiór leśny, Baba Jaga, Księżniczka, Narrator, tańcząca Chata na kurzych nóżkach, a nawet sam Aleksander Puszkin. Fakir i wschodnia Piękność ukradli dąb, ale Wiatr pomógł go zwrócić. Na scenie każdy „artysta” (byli to uczniowie klasy 6c) starał się pokazać swoje umiejętności i talent.

Na widowni zabłysły uśmiechy, rozbrzmiewały radosne śmiechy i gromkie brawa, co świadczyło o tym, że wszyscy byli w dobrym nastroju. Nauczyciele, uczniowie, rodzice artystów, których zgromadziło się całkiem sporo, z wielką przyjemnością obserwowali to, co się działo na scenie.

Druga część święta – liryczna kompozycja oparta na wierszach Aleksandra Puszkina o miłości w wykonaniu Sergeja Didkowskiego i Śnieżany Winnik – nie zostawiła nikogo obojętnym. „Kochałem cię”, „Pamiętam cudowną chwilę” i inne wersety uzupełnił „Walc Puszkina”. Na zakończenie uczennica klasy polskiej Aleksandra Jačionytė wykonała romans oparty na wierszu Puszkina „Co tobie imię moje powie?”

Święto było pogodne, wypełnione głęboką treścią i sprawiło prawdziwą przyjemność wszystkim uczestnikom i widzom.

Chciałabym serdecznie podziękować uczniom za wspaniały występ, za dobry nastrój, za pozytywne emocje. Szczególne podziękowania należą się rodzicom, którzy brali czynny udział w tworzeniu wspaniałych strojów scenicznych. Wyrażamy naszą wdzięczność nauczycielce plastyki M. Matijewskiej za udekorowanie improwizowanej sceny, nauczycielce muzyki O. Krasodomskiej za występy muzyczne, nauczycielce choreografii T. Bożerodskiej za numery taneczne naszych uczniów.

Tradycja „Puszkinowskiej Jesieni” jest integralną częścią życia gimnazjum. W tym dniu z radością śpieszymy się usłyszeć żywe słowo Puszkina. I mamy nadzieję, że tak będzie zawsze!

Starsza nauczycielka języka rosyjskiego Żanetta Gasperowicz

Zwyczaj pozdrawiania, witania się istnieje od niepamiętnych czasów. Nie chodzi tu tylko o zwykłą uprzejmość. Pozdrawiając jeden drugiego ludzie okazują szacunek, otwartość i życzliwość. World Hello Day – to nie jest najpopularniejsze święto, ale jedno z najbardziej pozytywnych i ciepłych. Idea święta pojawiła się w 1973 roku. Dwaj bracia ze Stanów Zjednoczonych Ameryki Michael i Brian McCormack postanowili pomóc zmniejszyć napięcie na świecie. Trudna sytuacja między Egiptem a Izraelem skłoniła ich do tego kroku. Aby zmniejszyć poziom napięcia, wezwać do pokoju bracia wysyłali listy w różne strony świata. Michael i Brian tych, do których wysłali listy, nie tylko pozdrawiali, ale i prosili o wsparcie swego pomysłu, o przekazanie pozdrowień dla kilku innych osób.

W sali gimnastycznej gimnazjum 21 listopada Światowy Dzień Pozdrowień obchodzili uczniowie szkół podstawowych. Rano rozbrzmiewały przywitania się w różnych językach: Labas rytas! Привет! Witam! Hello! Доброго ранку! Uczniowie i nauczyciele wymieniali pozdrowienia, ciepłe uściski dłoni, uśmiechy. W klasach uczniowie wykonywali różne zadania, dzielili się pozdrowieniami.

Pozdrowienia, przywitania mają wpływ na nastrój człowieka, mogą wywołać w nas najwspanialsze uczucia: wiarę, nadzieję, miłość i wdzięczność. Podejdź do osoby i przywitaj się z nią. Naładuj siebie i osoby wokół siebie pozytywną energią.

Przestrzegajmy pięknej tradycji mówienia: Dzień dobry! Cześć! Witam!

Nauczyciele klas początkowych

„Nie tam jest twój dom, gdzie jest twoje mieszkanie,
ale tam gdzie jesteś zawsze rozumiany”.
Michel de Montaigne

„Tolerancja to szacunek, akceptacja i uznanie bogactwa różnorodności kultur na świecie, naszych form wyrazu i sposobów na bycie człowiekiem. Sprzyja jej wiedza, otwartość, komunikowanie się oraz wolność słowa, sumienia i wiary. Tolerancja jest harmonią w różnorodności. To nie tylko moralny obowiązek, ale także prawny i polityczny warunek. Tolerancja – wartość, która czyni możliwym pokój – przyczynia się do zastąpienia kultury wojny kulturą pokoju” – z Deklaracji Zasad Tolerancji państw członkowskich UNESCO.

Z okazji Międzynarodowego Dnia Tolerancji uczniowie podczas zajęć uczyli się prawidłowych postaw społecznych, akceptowania odmienności innych ludzi, poszanowania cudzej godności oraz uwrażliwienia na uczucia innych.

Obchody rozpoczęliśmy 14 listopada wspólną imprezą „Jak wyglądają uczucia?” z uczniami z Gimnazjum im. Giedymina w Niemenczynie. Uczniowie szóstych klas polskich i litewskich wspólnie uczyli się rozpoznawać uczucia, wykonywali grupowe, twórcze zadania, wzięli udział w wiktorynie. Spotkanie odbyło się w koleżeńskiej atmosferze, co sprzyjało ciepłemu obcowaniu i miłemu pobytu w sąsiedzkim gimnazjum. Uczniowie chętnie zgodzili się kontynuować spotkania na wspólnych imprezach.

Najważniejszym akcentem Dnia Tolerancji był plakat „Szkoła – to nasz drugi dom”, który wykonały uczennice G1b klasy naszego gimnazjum razem z panią od plastyki. Na fundamencie tego plakatu uczniowie zawieszali własnoręcznie wykonane cegiełki, które symbolizowały podstawowe cechy naszego gimnazjum oparte na tworzeniu szacunku i przyjaznej atmosfery gimnazjalnej. W ramach Międzynarodowego Dnia Tolerancji odbyły się godzinki wychowawcze, miała miejsce i audycja radiowa. Uczniowie klas starszych omawiali wydarzenia historyczne i analizowali temat tolerancji/nietolerancji. Odbyły się też liczne dyskusje, prezentacje o granicach tolerancji i o tym, do czego może doprowadzić przekroczenie tych granic. Uczniowie klasy G4 zwinęli „Kłębuszek Tolerancji”, a uczniowie klasy 2a wykonali wspólnie z rodzicami piękne domki. Przed gmachem gimnazjum uczniowie i nauczyciele razem z panią od choreografii zatańczyli „FLASH MOB”.

Tolerancja pozwala sprostać różnym wyzwaniom – pomaga budować dialog między ludźmi oraz otwiera nowe drogi do porozumienia. Nie oznacza ona traktowania wszystkich działań i poglądów jednakowo. Wręcz przeciwnie, jej wartość polega na zaszczepieniu większej świadomości oraz poszanowaniu powszechnych praw człowieka i podstawowych wolności. Tolerancja nie może być traktowana jako wartość oczywista. Należy się jej uczyć, pielęgnować i wyrażać w naszych codziennych działaniach.

Pamiętajmy, jesteśmy różni, lecz tak samo ważni. Bycie życzliwym i odnoszenie się do drugiego człowieka z szacunkiem nic nas nie kosztuje, a sprawia radość nie tylko dla nas, ale również osobom, które przebywają w naszym towarzystwie.

Członkowie VGK

10 listopada w sali gimnastycznej gimnazjum odbyła się nietradycyjna lekcja języka i literatury litewskiej – spotkanie z pisarką, tłumaczką Birutė Jonuškaitė i polskim poetą, prawnikiem, doktorem filozofii Tomaszem Snarskim z Gdańska. Spotkanie odbyło się w języku litewskim i polskim. W tym roku B. Jonuškaitė przetłumaczyła z języka polskiego na litewski najnowszy zbiór wierszy T. Snarskiego „Zimy zawsze będą białe” / „Žiemos visada bus baltos”.

Abiturienci podczas zajęć z języka i literatury litewskiej tłumaczyli z języka polskiego na litewski fragment książki dla młodzieży, którą przetłumaczyła B. Jonuškaitė. Tłumaczka komentowała przetłumaczone teksty, zdradziła zawiłości pracy tłumacza i nie szczędziła pochwał abiturientom za wysiłek, zaś uczniowie mogli nabrać pewności siebie co do znajomości obu języków podczas tłumaczenia fragmentów. T. Snarski czytał swoje wiersze z najnowszego zbioru w języku polskim, a B. Jonuškaitė – tłumaczenie wierszy na język litewski. Na pożegnanie goście podarowali bibliotece literaturę w języku polskim oraz zbiór wierszy T. Snarskiego przetłumaczony na język litewski.

Nauczycielka Audronė Balčiūnaitė – Markova