23 stycznia uczniowie g2a kl. mieli spotkanie z absolwentami 2009r. Ewą Kalinową (magistrantką UW fakultetu ekonomii) i 2012r. Justyną Abłom ( studentką UW fakultetu nauk socjalnych). Obie studentki opowiedziały o studiach na UW, o życiu studentów, przypomniały także, z wielkim zadowoleniem, lata spędzone w gimnazjum.
W piątek 27 marca uczniowie klas 8 mieli spotkanie z absolwentem naszej szkoły panem Waldemarem Giedrisem. Gość opowiedział o swych latach szkolnych, o studiach, a także o kierunkach obecnej działalności.
Spotkanie z p. Stanisławą Karczauskienie. Pani Stanisława z domu Tareilis ukończyła Niemenczyńską Szkołę Średnią i była złotą medalistką. Opowiadanie o swych latach, spędzonych w szkole, rozpoczęła od tego, że chce powiedzieć to, co może nie jest nam aktualne dzisiaj. Uczyć się było trudno i nie zawsze chciała. Nauka jest trudną pracą, ale daje możliwość zostać tym, kim chcesz. Lata w szkole są fundamentem przyszłości każdego ucznia. Dobrze się uczyć to pokonywać przeszkody, zmagać się ze sobą każdy dzień. Przeczytać czy nie, odrobić pracę domową, a może nie spytają, pójść na dyskotekę czy zostać z książką… Najlepiej zapamiętała tych nauczycieli, którzy wiele potrzebowali. Opowiedziała o swej wychowawczyni Annie Kirwiel, która także uczyła języka ojczystego i literatury, o czytaniu powieści H. Sienkiewicza „Quo vadis”, która nie była lekturą programową, ale czytano. Pani A. Kirwiel proponowała im poznawanie świata literatury rozpocząć od powieści noblisty..
Chętnie odpowiadała na nasze pytania o rodzinie, o najciekawszych wspomnieniach ze szkolnych lat, o odznaczeniu. Pani Stanisława wybrała polską szkołę dla swego syna, chociaż mąż jest Litwinem. Syn także ukończył naszą szkołę, jak mamusia, z wyróżnieniem. Imponuje jej polska kultura obcowania, szacunek do rozmówcy. Podobało się pani, że nasze gimnazjum wprowadziła mundurek, który świadczy o honorze ucznia. Krótko wspomniała o obecnej pracy.
Na pożegnanie p. Stanisława przekazała nam w prezencie słonika z kości słoniowej wraz z życzeniami, aby każdy z nas znalazł swą drogę życiową.
24 marca o 8 godz. z rana (tak wcześnie, ponieważ osoby są mocno zajęte) w ramach obchodów 150 – lecia szkoły odbyło się spotkanie klasy g2b z absolwentami 1998 roku. Gimnazjum miało zaszczyt gościć: braci Komarowskich i ich przyjaciela z lat szkolnych i obecnych, który zresztą szkołę ukończył na same dziesiątki. A więc spotkaliśmy się z Germanem Komarowskim (kierownik zespołu „Perła”, Dyrektor Domu Kultury), Robertem Komarowskim (zastępca administracji dyrektora samorządu rejonu wileńskiego) oraz Antonim Żakiewiczem (ekspert wydziału promocji handlu i inwestycji Ambasady Republiki Polskiej w Wilnie).
Goście chętnie odpowiadali na pytania uczniów, dali dużo pożytecznych rad na przyszłość. Radzili każdą pracę wykonywać jak najlepiej, nie wstydzić się żadnej, ponieważ żadna praca nie hańbi człowieka. Główne motto, które poznaliśmy było: „Krocz do swego celu małymi kroczkami”, czyli codziennie musimy się czegoś dowiadywać, poznawać. Nigdy nie stać na miejscu, wierzyć w Boga i wszystko będzie dobrze, po to i znaleźliśmy się na tej Ziemi. Musimy podróżować, czytać książki, poznawać nowe języki, rozwijać swą wyobraźnię, więcej informacji czerpać z podróży, książek, lekcji, a nie z telewizji.
Przyjaciele mogli porównać czasy swej nauki i obecnej, stan gimnazjum obecnie. Byli niezmiernie zdziwieni, że tak dużo się zmieniło, oczywiście w lepszą stronę.
Wielu uczniów zamyśliło się na temat swego przyszłego zawodu, więc na pewno to była korzystna lekcja życiowa.
Uczniowie klasy G2b
Z okazji tegorocznych obchodów 150 – lecia naszej szkoły, 26 lutego odbyło się spotkanie uczniów 3a i 3b klas wraz z paniami Jolantą Borkowską i Honoratą Feklistową z absolwentką Niemenczyńskiej Szkoły Średniej 1974 roku Henryką Gorbikową (z domu Borkowska), a teraz lekarzem w przychodni w Niemenczynie.
Podczas spotkania swoimi wspomnieniami wracała do lat nauki w początkówce. Ciepłymi i pełnymi szacunku słowami przypominała swoją pierwsza nauczycielkę, panią Sabinę Tomaszewską. Opowiadała o swoim zamiłowaniu do czytania. Opowiadała o tym, jak zawsze dążyła być najlepszą uczennicą w klasie i szkole. Wspominała, że pani Sabina wymagała zawsze prawidłowej postawy, solidności, pilności. Uczniowie z zaciekawieniem słuchali panią Henrykę. Większość z nich to jej mali pacjenci. Z tego powodu dzieci nie odczuwały tremy i zadawały wiele pytań, na które pani Henryka z chęcią odpowiadała. Spotkanie uwieńczyło ogólne zdjęcie.
Wychowawczynie 3a i 3b klas Jolanta Borkowska i Honorata Feklistowa.
