Kategoria: Uncategorized

Rekolekcje wielkopostne to bardzo szczególny czas, który pozwala lepiej i głębiej przygotować się do świąt Zmartwychwstania Pańskiego. To czas, który pozwala lepiej zrozumieć istotę tych świąt. To właśnie podczas rekolekcji bardziej zagłębiamy się w mękę Chrystusa i uświadamiamy sobie prawdy, o których na co dzień często zapominamy. Udział w rekolekcjach wielkopostnych powinien być dla nas przede wszystkim czasem zadumy i refleksji nad sobą i nad własnym życiem. Zastanowienia się, w którym miejscu jesteśmy i na jakim poziomie naszego życia jest nasza wiara i drugi człowiek. To czas, kiedy możemy zatrzymać się na chwilę, wyciszyć i zamyślić. Spotkać Boga i spotkać się sam na sam ze sobą.

W dniu 24 marca w Kościele pw. św. Michała Archanioła w Niemenczynie odbyły się rekolekcje wielkopostne dla młodzieży szkolnej. Wzięli w nich udział uczniowie i nauczyciele Gimnazjum im. Konstantego Parczewskiego w Niemenczynie. Pięknym orszakiem tego dnia wyruszyliśmy ze szkoły do kościoła, aby w odpowiedni sposób przyszykować się na spotkanie z Jezusem Zmartwychwstałym. Rekolekcjom przewodniczył ks. Jerzy Czarniawski, joanita, z kościoła Zbawiciela w Wilnie. Ksiądz rekolekcjonista w sposób przystępny dla najmłodszych przedstawiał chrześcijańską drogę, która prowadzi do spotkania z Bogiem.

„Chrystus chce przyjść do nas prostą drogą. Mówi św. Jan Chrzciciel „Przygotujcie drogę Panu, prostujcie ścieżki dla Niego”. Ale nasze serca są wypełnione różnymi niepotrzebnymi rzeczami, jakimś śmieciem. Czasem na innych patrzymy z góry. Nasze serce jest wtedy pyszne. Czasem kłamiemy i w końcu z powodu naszych kłamstw mamy złe relacje z bliskimi, przyjaciółmi i sami nie pamiętamy, kiedy i dlaczego to nastąpiło. Nasze serce jest poszarpane. Czasem w naszym życiu jest dużo małych kamyczków, które nam zawadzają. Te kamyczki to nasze małe wady. Wielki Post jest czasem, kiedy możemy poznać swoje serce, jakie one jest. Jeżeli chcesz walczyć z nieporządkiem w swoim sercu – dawaj. Kiedy wyciągamy pomocną rękę bliźniemu, nasze serce staje się podobne do serca Jezusa. Potrzebuje Słowa Bożego, aby nasze serce stało się lepsze. Dlatego należy czytać Pismo Święte Gdy przychodzimy do Boga i mówimy prawdę o sobie, o swoich wadach, to nasze serca stają się jasne.” Bóg kocha Was wszystkich takimi, jakimi jesteście. To On daje łaskę, żeby nieść prawdę, napełniać się mądrością, pomagać, dawać” – mówił w swoim kazaniu ks. Jerzy Czarniawski.

Kazanie księdza poruszyło wszystkich do głębi duszy. Potrafił on nawiązać kontakt z uczniami, a ci chętnie, choć trochę onieśmieleni, odpowiadali na zadawane przez księdza pytania, stając się aktywnymi uczestnikami głoszonego kazania.

Dyrekcja Gimnazjum im. Konstantego Parczewskiego w Niemenczynie składa wielkie podziękowania dla proboszcza parafii pw. św. Michała Archanioła w Niemenczynie ks. Arūnasa Kesilisa za zorganizowanie rekolekcji dla młodzieży, ks. Jerzemu Czarniawskiemu za Słowo Boże skierowane do nas oraz księżom spowiednikom. Słowa dziękczynienia należą się również nauczycielom religii, nauczycielowi muzyki-kierownikowi chóru za przygotowanie uczniów do upiększenia Mszy św. w kościele czytaniami i pięknym śpiewem. Słowa podziękowania są kierowane również pod adresem wychowawców, którzy odpowiednio przygotowali uczniów do ucdziału w rekolekcjach, przypomnieli uczniom zasady postępowania w kościele, wyjaśnili cel rekolekcji, zachęcili do spowiedzi, zapewnili dyscyplinę i porządek podczas Mszy św. Organizatorzy dziękują wszystkim, kto przyczynił się do wychowania moralnego młodego pokolenia.

Andrzej Aszkiełowicz
Nauczyciel religii Gimnazjum im. Konstantego Parczewskiego w Niemenczynie

Okres przed Wielkanocą jest dobrym czasem na przypomnienie tradycji malowania jaj. Uczniowie klas 1a, 1b, 4a, 4b, korzystając z możliwości projektu „Kultūros pasas“, uczestniczyli w zajęciu edukacyjnym „Malowanie pisanek woskiem“.

Podczas zajęcia uczestnicy dowiedzieli się, jak krok po kroku, przy pomocy szpilki wbitej do patyczka nanosi się na jajko rozgrzany wosk. Pani opowiedziała, że tradycyjne wzory litewskie mają symbol odradzającego się życia i wiosny. Maluje się za pomocą kropeczek, kresek, przecinków symbole kwiatów i ziół. Najczęściej ornamenty są symetryczne. Tak malowane jajko może mieć dwa, a nawet 3 kolory. Uczniowie malowali jaja gorącym woskiem i nakładali kolory poprzez kąpiele barwiące.

Oprócz niezapomnianych emocji twórczych dzieci otrzymały wiele wiadomości o tym, skąd się wzięła tradycja malowania jaj, co oznaczają kolory i wzory na pisankach. Wielobarwne starannie ozdobione jajka przykuwają wzrok, są pięknym tradycyjnym elementem w koszyku wielkanocnym.

Wychowawczynie:
Krystyna Lachowicz, Aldona Germanowicz
Jolita Lekawiczienie, Aldona Maculewicz

Z okazji Dnia Ucznia w ramach projektu „Kultūros pasas” uczniowie klas 1c, 2d, 3a, 3b, 4c mieli okazję gościć przedstawicieli Muzeum Aniołów z Szawl. Podczas zajęcia dzieci dowiedziały się, skąd i kiedy powstała tradycja kolorowania pisanek. Poznali, jakimi sposobami to wykonywali nasi przodkowie. Ciekawe, że niektóre techniki zachowały się nawet do dziś. Uświadomili także, że każdy namalowany wzór ma jakieś magiczne znaczenie. Uczniowie z zainteresowaniem dekorowali swoje arcydzieła – drewniane jajeczka, które w okamgnieniu zamieniały się w kolorowe pisanki. Wybrane przez nich wzory mają zapewnić na cały przyszły rok szczęście, zdrowie, powodzenie i bogactwo.

Wychowawczynie
klas 1c, 2d/4c, 3a, 3b

Wraz z nadejściem wiosny obchodzi się Światowy Dzień Poezji, więc z tej okazji dnia 16 marca odbył się Szkolny Konkurs Recytatorski dla uczniów klas I – IV.

Celem konkursu było:

• popularyzowanie wielobarwnej poezji dziecięcej,
• promowanie talentów recytatorskich,
• kształtowanie wrażliwości na piękno języka ojczystego,
• rozwijanie zainteresowań czytelniczych.

W konkursie wzięło udział 14 recytatorów. Konkurs przebiegał w serdecznej i miłej atmosferze. Występom dzieci towarzyszyły wielkie emocje. Wybór laureatów był niełatwy, ponieważ wszyscy uczestnicy prezentowali wysoki poziom artystyczny.

Zmagania z trudną sztuką recytacji oceniała Komisja Konkursowa w składzie: dyrektor gimnazjum pan Tadeusz Grygorowicz, polonistka pani Irena Karpawiczienie oraz logopeda pani Danuta Baniewicz.

Wyłonieni zostali następujący zwycięzcy:

Mateusz Fedorowicz ucz. kl. 1a (nauczycielka K.Lachowicz ),
Emilia Suchodolska ucz. kl. 2b (nauczycielka J. Borkowska),
Kamil Werikowski ucz. kl. 3b (nauczycielka Cz. Lachowicz),
Oliwia Szamatowicziutie ucz. kl. 4a (nauczycielka J. Lekawiczienie).

Wśród uczniów pionu z rosyjskim językiem nauczania nasze gimnazjum w dalszym etapie konkursu będą reprezentować:

Sofija Kaminskaja ucz. 2d (nauczycielka K. Rostowska),
Iwan Szantariow ucz. kl. 3d (nauczycielka I. Kaczanowska).

Wszyscy uczestnicy oraz Laureaci konkursu otrzymali nagrody i dyplomy.

Wszystkim uczestnikom gratulujemy talentu artystycznego, dziękujemy za udział w konkursie i dzielenie się pięknem poezji. Życzymy najlepszym powodzenia w dalszych eliminacjach konkursu.

Organizatorzy konkursu

Dzień Wagarowicza to bez wątpienia ulubione święto większości uczniów, a jego dodatkową zaletą jest to, że przypada wiosną, czyli 21 marca. Trudno o lepsze połączenie – wolnego od lekcji i początku ciepłych miesięcy. Nazwa święta pochodzi od łacińskiego słowa „vagari”, oznaczającego „błąkać się, wałęsać się”. Idealnie odzwierciedla więc typowe wagary – uczniowie spędzają je bowiem często nad wodą, w lesie czy włócząc się po galeriach handlowych. Do domu przecież pójść nie można…

Uczniowie 8 b klasy Gimnazjum im. Konstantego Parczewskiego w Niemenczynie Dzień Wagarowicza spędzili z pożytkiem. Ten dzień młodzież poświęciła poznawaniu Wilna.

Mieli okazję przekonać się, że słusznie Wilno jest uważane za miasto sakralne. Gród nad Wilią od wieków nazywany był miastem kościołów. I jest to rzeczywiście nazwa w pełni uzasadniona. Kościołów w mieście można naliczyć ponad trzydzieści. Co prawda, bynajmniej nie każdy z nich jest czynny. Młodzież zwiedziła najpiękniejszą świątynię w Wilnie, prawdziwą perełkę baroku – Kościół pw. Piotra i Pawła na Antokolu. Zgłębiła historię budowy tej świątyni, poznała symbolikę poszczególnych obrazów i rzeźb. Uczniowie mieli również okazję zobaczyć ekspozycję znajdującą się w podziemiach kościoła. Następnie spędzili chwilę na modlitwie przed łaskawym obliczem Matki Bożej Ostrobramskiej. Zwiedzili również Kościół św. Franciszka i Bernardyna, zgłębiając historię przybycia na Litwę bernardynów, jak też poznając różnice między gotykiem, renesansem i barokiem w architekturze kościołów wileńskich.

Wilno jest kolebką polskiego romantyzmu. W 1822 roku w drukarni Józefa Zawadzkiego ukazał się I tom „Poezyj” Adama Mickiewicza, który zapoczątkował romantyzm w polskiej literaturze. W tym właśnie roku obchodzimy 200. jubileusz polskiego romantyzmu. Uczniowie wraz z kustoszem Muzeum Adama Mickiewicza Leokadią Aszkiełowicz poszukiwali śladów polskich romantyków na wileńskiej Starówce. Słuchali historii o latach spędzonych przez Wieszcza w Wilnie, wędrowali uliczkami, którymi chadzał niegdyś młody Adam, dotknęli miejsc, gdzie poeta mieszkał lub zgłębiał tajniki nauki – Uniwersytet Wileński, Zaułek Bernardyński i Muzeum Adama Mickiewicza, Zaułek Literacki, ul. Zamkową i mieszkanie ks. Józefa Mickiewicza, ul. Wielką i Ratusz, drukarnię J. Zawadzkiego, Klasztor Bazylianów wraz z Celą Konrada. Poznali również historię budowy pomnika poety w Wilnie i dotknęli jego pięty na szczęście, aby nie zaznać trudności w nauce w szkole.

Adam Mickiewicz to nie jedyny poeta, który ma swoje miejsce w Wilnie. Spacerując ulicami miasta natknęli się na miejsca, gdzie żyli i tworzyli inni wielcy romantycy – Juliusz Słowacki, Józef Ignacy Kraszewski, Władysław Syrokomla, Stanisław Moniuszko, Walenty Wańkowicz. Poznali burzliwe życie autora najpiękniejszych ilustracji do „Pana Tadeusza” Michała Elwira Andriolliego oraz wydawcy „Albumu Wileńskiego” Jana Kazimierza Wilczyńskiego.

Podczas pobytu w Wilnie udało się dotrzeć do Placu Katedralnego, „wdrapać się” na Górę Trzech Krzyży, podziwiać piękne widoki, robić zdjęcia pamiątkowe. Uczniowie mogli przekonać się, że Wilno ma w sobie tyle uroku i kryje w sobie tyle tajemnic. Mogą być pewni – w Wilnie łatwo stracić głowę i poczucie czasu… szczególnie wtedy, gdy dopisuje dobra pogoda. A słońca tego dnia nie brakowało.

Andrzej Aszkiełowicz
Zdjęcia: Leokadia Aszkiełowicz