Aktualności | Gimnazjum im. Konstantego Parczewskiego w Niemenczynie

AktualnościStrona 309

„Milczące Pokolenie”

12 kwietnia w murach naszego gimnazjum odbył się pokaz filmu „Milczące Pokolenie” oraz spotkanie z reżyserem Pawłem Domańskim. Gościliśmy także przedstawicieli Ambasady RP w Wilnie – wicekonsul Irminę Szmalec oraz eksperta od spraw kultury Katarzynę Dzierżyńską-Loch.

„Milczące Pokolenie” jest filmem pokazującym, skąd się bierze w młodych ludziach potrzeba patriotyzmu i jego okazywania, jest też próbą odpowiedzi na pytania: Jak głęboką wyrwę w rodzinie może spowodować milczenie? Jak czuje się syn, bądź córka, po wielu latach dowiadujący się o przeszłości swoich rodziców? Jakie emocje targają rodzicem, który przez ponad pół wieku nosił w sobie historię, której nie mógł opowiedzieć nikomu – zwłaszcza najbliższym, bo bał się o ich życie?

W filmie „Milczące Pokolenie” poznajemy mjr Danutę Szyksznian-Ossowską – łączniczkę Okręgu Wileńskiego AK. W 1944 r. została schwytana przez NKGB i trafiła najpierw do więzienia na Łukiszkach w Wilnie, (obecnie Muzeum Ofiar i Ludobójstwa) gdzie była torturowana, później spędziła rok w łagrze. Wyniszczona pracą w obozie i torturami, jako 19-letnia dziewczyna trafiła po wojnie na ziemie odzyskane. Przez lata nie mogła znaleźć pracy, była inwigilowana i zastraszana przez bezpiekę. Nie straciła nigdy optymizmu. Mówiła „Gdy zaczynała się wojna, miałam 14 lat, gdy się kończyła – 20. Zabrano mi kawałek dzieciństwa i najlepsze lata młodości. Jednak nadal mogę mówić o szczęściu, bo innym nie dane było nawet tyle”.

Greta Bartosewicz

Nietradycyjne zajęcie-lekcja w Borejkowszczyźnie

5 kwietnia uczniowie klasy 7a udali się na zajęcie edukacyjne z języka litewskiego „Barwy Wielkanocy” w muzeum Władysława Syrokomli w Borejkowszczyźnie.

Po krótkim spacerze po sadzie, który pamięta historię dworku, uczniowie zwiedzili muzeum i następnie uczestniczyli w zajęciach „Barwy Wielkanocy”. Dowiedzieli się, jakie obrzędy wielkanocne przetrwały do dnia dzisiejszego.

Najciekawsze było to, że każdy otrzymał możliwość własnoręcznie ozdobić jajka.

Nasi wśród najlepszych

10 kwietnia 6 uczniów naszego gimnazjum rywalizowało w konkursie ortograficznym i miniolimpiadzie z języka polskiego. W Suderwie zebrało się ponad 80 znawców języka i literatury polskiej w rejonie wileńskim. A więc honoru naszego gimnazjum bronili następujący uczniowie: M. Gasperowicz ucz. kl. 5b, I. Byczek kl. 6a, A. Girdzewicz kl. 6b, T. Pietkewiczus kl. 7a, Ż. Sokołowskite kl. 7b oraz A. Kurszukaite ucz. kl. 8a.

Uczniowie klas 5-7 pisali dyktando, pozostali zaś pisali rozprawki, wypracowania i testy.

Za udział w konkursie każdy uczestnik otrzymał dyplom i książkę.

Przyjemnie, że wśród laureatów okazali się nasi:

I. Byczek – 1 miejsce wśród klas 6 (naucz. I. Karpawiczenie)
A. Kurszukaite – 2 miejsce wśród klas 8 (naucz. A. Sudenis)
M. Gasperowicz – 3 miejsce wśród klas 5 (naucz. I. Karpawiczenie)

Nasze gratulacje dla najlepszych !!!

Chrońmy bociany!

Zobaczyć bocianów w gnieździe jest wielką radością na pewno dla każdego, bo rodzina bocianów wczesną wiosną jest symbolem odradzającego się życia po długiej zimie, znakiem powracającej wiosny. Już wracają do swej ojczyzny! Już porządkują swe gniazda! Uważa się, że około 530 000 białych bocianów ze Skandynawii i Europy Środkowej do ciepłych krajów co roku leci tysiące kilometrów. Niestety, ta podróż litewskiego ptaka narodowego jest pełna niebezpieczeństw. Jak podaje przyrodnicze czasopismo birdlife.org i portal informacyjny delfi.lt, tysiące bocianów każdego roku brutalnie niszczą kłusownicy. Po wysłuchaniu wiadomości o polowaniu na białe bociany na wybrzeżach Morza Śródziemnego, byliśmy „przytłoczeni” tą informacją.

Zdecydowaliśmy działać. Narodził się pomysł zorganizowania kampanii w naszym gimnazjum „Chrońmy bociany!”, którą rozpoczęliśmy 25-go marca w Dzień Bociana. Uczniowie klas 8-9, członkowie projektu Erasmus+ “Birds without Borders” / ”Ptaki bez granic” odwiedzili klasy początkowe, opowiedzieli o trudnej podróży bocianów, pełnej niebezpieczeństw. Początkówka naszego gimnazjum nie została obojętna na wezwanie starszoklasistów, a więc wykonali 400 pocztówek i rysunków, ułożyli wierszyki, przekazując swe prace do projektu. Wspólne zdjęcie jest dowodem zaangażowania naszych uczniów dla dobrej sprawy. Dla osób mieszkających na wsi bocian jest niby członkiem rodziny – mieszka w pobliżu domu, więc ta akcja była dla nich szczególnie ważna.

Partnerzy naszego projektu ze Słowenii, Rumunii, Turcji i Portugalii chętnie przyłączyli się do naszej inicjatywy, namalowali plakaty potępiające złośliwe strzelanie bocianów i 29-go marca podczas wspólnej wideokonferencji projektowej jednoznacznie postanowili rozpowszechnić tę wiadomość, wciągając do akcji inne szkoły.

Akcję kontynuujemy, angażując jeszcze 17 szkół rejonu wileńskiego. Naszą akcję poparli zwycięzcy konkursu nauk przyrodniczych w naszym rejonie (z biologii i chemii), który się odbył 9-go kwietnia, a także nauczyciele towarzyszący uczniom podczas konkursu złożyli podpisy na naszym plakacie.

Teraz uczniowie Gimnazjum im. K. Parczewskiego w Niemenczynie obserwują jedną bocianią parę w gnieździe przez bezpośrednią transmisję na żywo i prowadzą ptasi pamiętnik: bocian i bocianowa właśnie są zajęci uporządkowaniem gniazda. Mamy nadzieję, że wkrótce inne bociany także szczęśliwie wrócą do swej ojczyzny.

Nauczycielka gimnazjum Irena Dzwinel

Koordynatorem projektu Erasmus+ „Birds without Borders” jest Inesa Rusiecka

Działalność jest finansowana programem Erasmus+

Komisja Europejska nie ponosi odpowiedzialności za umieszczoną w tym artykule treść. Artykuł odzwierciedla tylko i wyłącznie poglądy jego autorów.

Śladami historii

Wielu z nas żyjących dziś w Polsce ma swoje korzenie na kresach Rzeczpospolitej. Często zdarza się, że nasi rodzice, dziadkowie urodzili się i wychowali w Wilnie, Lwowie, czy Grodnie. Są też tacy, którzy urodzili się także w samym Niemenczynie, czy w jego najbliższych okolicach.

Gdy czytając o kresach zobaczyłem, że szkoły polskie potrzebują książek, zaświtała mi wówczas myśl, by przy okazji mojej wizyty w Wilnie przywieźć do którejś ze szkół książki w języku polskim. Wybór padł na Niemenczyn, o którym co rusz słychać w prasie polskiej. Dodatkową motywacją było też to, że mój dziadek, przez wiele lat był kierownikiem szkoły i nauczycielem w Podbrodziu. Tak się zrodził pomysł, a potem to już wielu moich znajomych słysząc o tym, że wiozę książki do polskiej szkoły, sami mi to zaoferowali, by wspomóc ich edukację. Od samego początku w tę akcję włączyła się Biblioteka Elbląska im. Cypriana Kamila Norwida w Elblągu. Jej pracownicy zbierali, ale też otrzymywali od czytelników książki w tym szczytnym celu.

Gdy nadarzyła się okazja przyjazdu na Litwę autobusem, to wiadomo było, że można przywieźć więcej książek w dużym luku bagażowym. I tak pracownicy elbląskiej energetyki, ich rodziny i znajomi podróżujący śladami historii odwiedzili Niemenczyn.

Najpierw w Polsce zwiedzili Twierdzę Boyen w Giżycku, następnie odwiedzili sejneńską bazylikę i białą synagogę. Kolejnym etapem podróży było Kowno i Wilno. Piękny i dostojny kościół św. Piotra i Pawła na Antokolu, a potem zwiedzenie cmentarza na wileńskiej Rossie i złożenie na grobie Matki i Sercu Syna wieńca z napisem „Marszałkowi elbląscy energetycy” ufundowanego przez zarząd elbląskiej elektrowni. (Elektrownia elbląska obchodziła w 2018 r. 90-lecie powstania, a Polska 100-lecie odzyskania niepodległości).

Kolejnym miejscem, do którego zawitaliśmy, był Niemenczyn. Uczestniczyliśmy we mszy św., a następnie przekazaliśmy książki do Gimnazjum im. Konstantego Parczewskiego w Niemenczynie. Zwiedziliśmy szkołę i wysłuchaliśmy opowieści o jej historii. Jako uczestnicy wycieczki, chcemy bardzo gorąco i serdecznie podziękować dyrektorowi i jego wszystkim pracownikom oraz młodzieży za wspaniałe przyjęcie i podziękowania. To dla nas wielki zaszczyt móc współpracować z Państwem i na pewno nie zapomnimy o Was. Już szykujemy kolejne partie książek, które zostaną przywiezione samochodem prywatnym w czasie kolejnej podróży na Litwę.

Po Niemenczynie zwiedziliśmy Wilno, Ponary i Troki. Poznaliśmy trochę wspólnej historii Litwy i Polski. Historii sąsiada, ale też i historii Rzeczpospolitej Obojga Narodów.

Zarówno msza św. jak i pobyt w Państwa szkole pomógł nam zrozumieć, czym jest dla Was Polska i jak czasami trudno być Polakiem poza jej granicami. Dziękujemy.

Jan Brzozecki

Z kolei my, niemenczynianie jesteśmy wdzięczni za pamięć i tę kolejną dawkę POLSKOŚCI, dzięki której byliśmy, jesteśmy i będziemy Polakami na Kresach i tę odrobinę POLSKOŚCI przekazywać musimy następnym pokoleniom. Oby Wasza piękna misja niesienia dobra ludziom nie znała granic i abyście byli tą wspaniałą duszą, która nie pozwoli nam zapomnieć, kim jesteśmy, mimo że mieszkamy poza granicami swej prawdziwej Ojczyzny, ale cenimy i swą małą Ojczyznę – Polszczyznę.